Minion για τη λαμπάδα του Άγγελου

Όταν είδα πρώτη φορά την ταινία "Despicable me" είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ με τα minions, που έλεγα ότι σίγουρα κάτι θα κάνω κάποια στιγμή με αυτά. Ήταν γλυκά, συμπαθητικά και αστεία. Και μετά το ξέχασα...

Ήρθε η δεύτερη ταινία και ξαφνικά τα minions έγιναν μόδα. Κουκλάκια, θήκες για κινητά ακόμα και μασκαράδες. Μα είναι δυνατόν; Αφού την είχα την ιδέα πριν, γιατί δεν την αξιοποίησα, εεεεε; 

Ακόμα κι έτσι, βρήκα την ευκαιρία και έφτιαξα ένα τσόχινο για τη λαμπάδα του Άγγελου. Η λαμπάδα βέβαια -κατόπιν παραγγελίας- ήταν μία από αυτές τις διαφημιζόμενες (μην τα ξαναλέμε, εγώ αυτές τις μισώ). 

Και πάλι με βαριά καρδιά και καημό μεγάλο αγοράσαμε μία λαμπάδα που εμείς δε συμφωνούσαμε. Εύλογα θα πει κάποιος "Γιατί την πήρες τότε;" Έλα ντε... γιατί; Μάλλον για να μη δω την απογοήτευση ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του όπως είχε γίνει πέρσι, που η πρώτη αντίδραση ήταν αποθαρρυντική. Τελικά βέβαια, κατόπιν εορτής, η λαμπάδα του άρεσε, αλλά εγώ ήδη είχα περάσει στεναχώρια που κατά κάποιο τρόπο "τον απογοήτευσα". 

Φέτος λοιπόν αγνοώντας και βάζοντας στην άκρη τα δικά μας "πιστεύω" πήγαμε μαζί και πήρε τη λαμπάδα που ήθελε ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε, μέχρι που είδε τη λαμπάδα του αδερφού του. Αυτό όμως είναι ένα άλλο θέμα που καλύτερα να μην το ανοίξουμε τώρα. 

Ως γνωστόν το κερί ήταν σκέτο με ένα αυτοκόλλητο. Ήρθαμε μετά τα ψώνια στο σπίτι και το στολίσαμε με το κατιτίς που είχα φτιάξει. Δείτε λοιπόν πώς έγινε...

Ο Άγγελος με πράσινο μαλλί. Ο κομμωτής βλέπετε είναι λίγο προχωρημένος.

Ας ελπίσουμε ότι του χρόνου θα καταφέρουμε να ευχαριστηθούμε όλοι την αγορά της λαμπάδας.

Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!

Name banner για τη λαμπάδα της Μαριχρύσας

Long time, no see...

Οι αναρτήσεις όλο και αραιώνουν. Η αλήθεια είναι ότι για πολλούς και διάφορους λόγους δεν υπήρχε χρόνος, ούτε και διάθεση για να ασχοληθώ με αυτό το blog. Έλα όμως που φτάνει το Πάσχα (ευτυχώς που υπάρχουν οι γιορτές!) και βρήκα λίγο χρόνο (και διάθεση) να γράψω κάτι.

Η αφορμή ήταν η λαμπάδα για τη βαφτιστήρα. `Εχω ξαναπεί ότι η λαμπάδα πέφτει σε εμάς χρόνο παρά χρόνο, καθώς υπάρχουν και άλλοι νονοί. Φέτος λοιπόν είναι η σειρά μας και αποφασίσαμε να πάρουμε στη μικρή αυτό ακριβώς που ήθελε. Μια "λαμπάδα-κονσέρβα" όπως τις αποκαλώ.

Με βαριά καρδιά και καημό μεγάλο, πήγαμε και αγοράσαμε ένα τεράστιο κουτί, που είχε μέσα ένα κινητό και ένα ρολόι της Minnie καθώς και ένα σκέτο φούξια κερί με ένα κακόγουστο αυτοκόλλητο πάνω. Το υπόλοιπο κουτί... αέρας κοπανιστός.

Πόσο να αντέξω η άμοιρη; Ε, δεν άντεξα και έβαλα το χεράκι μου να μεταμορφώσω το κερί. Έμεινα πιστή στο θέμα και έφτιαξα ένα τσόχινο κρεμαστό banner με το όνομά της. Ιδού...

 Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!

Γούρια για το νέο έτος

Τις καλύτερες αλλαγές του χρόνου τις έχω κάνει μόνη με τον καλό μου πίνοντας κρασάκι, ακούγοντας μουσική και συζητώντας. Το αστείο είναι ότι οι περισσότεροι που με ρωτούσαν πώς πέρασα, μόλις τους έλεγα, με κοιτούσαν με ένα βλέμμα λύπησης και συμπόνοιας. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τις μέρες αυτές πρέπει οπωσδήποτε να είμαστε όλοι μες στην τρελή χαρά, μες στην ενέργεια και πάντα με πολύ κόσμο. Εμένα προσωπικά οι γιορτές με αγχώνουν και με μελαγχολούν λίγο. 

 

Φέτος σχεδιάζαμε να κάνουμε και πάλι το ίδιο. Εμείς το κρασί μας και ο Εν Λευκώ να παίζει swing. Στην πορεία όμως άλλαξαν τα σχέδια και τελικά θα μαζευτούμε σπίτι γονείς και αδέρφια. Σκέφτηκα να ξεκινήσω την προετοιμασία με αυτό που με ευχαριστεί πιο πολύ. Μερικές κατασκευές. Γούρια από τσόχα έτσι ώστε φεύγοντας κάθε οικογένεια να πάρει μαζί και το δώρο της.

 

 

 

  

Ας ελπίσουμε ότι το 2014 θα είναι καλύτερο από το 2013 για όλο τον κόσμο. Να έχουμε υγεία, χαρά και ευτυχία. Ε, δε θα έλεγα όχι και σε περισσότερο χρήμα, αλλά ας μην είμαστε πλεονέκτες.

 

Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!

 

Αποστολή πακέτου... Χαλκίδα

Σεπτέμβρης του 1996...

Ναυαρίνου 13Α...

Ημέρα εγγραφών...

Μπαίνω για πρώτη φορά στο αμφιθέατρο και καθώς δεν είμαι και ιδιαίτερα κοινωνικό άτομο κάθομαι στις τελευταίες σειρές, μακριά από τους υπόλοιπους φοιτητές. Ένας κύριος ξεκινά να μας δίνει οδηγίες, για να συμπληρώσουμε τα έγγραφα. 

Κάποιος με σκουντάει και ακούω μια φωνή. Μια κοπέλα, που είχε καθυστερήσει λίγο, με ρωτάει αν έχασε κάτι σημαντικό. Της απαντάω αρνητικά και γυρίζω στη δουλειά μου. 

Μετά από δευτερόλεπτα με ξανασκουντάει και με ρωτάει αν έχω δεύτερο στυλό. "Μα καλά... ήρθε να γραφτεί στο πανεπιστήμιο και δεν έφερε ούτε στυλό;" σκέφτομαι από μέσα μου. Της δίνω το στυλό. 

Μετά από δευτερόλεπτα με ξανασκουντάει. "Μα τι θέλει επιτέλους;" αναρωτιέμαι. 

Για να είμαι ειλικρινής δε θυμάμαι τι ήθελε τότε. Υποσυνείδητα όμως ήθελε να γίνει κομμάτι της ζωής μου. Εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες, μα κατά καιρούς με τόσα πολλά κοινά.  Έτυχε να ζούμε κοντά, έτυχε τα επίθετά μας να είναι κοντά στους καταλόγους και έτσι περάσαμε όλα τα φοιτητικά μας χρόνια μαζί. Και όχι μόνο τα φοιτητικά...

Πριν κάποια χρόνια έκανε έναν πολιτικό γάμο και ήμουν μάρτυρας, άρα κατά κάποιο τρόπο "κουμπαριάσαμε".

Τώρα πια ζει στη Χαλκίδα, που μπορεί να λένε κάποιοι ότι είναι μισή ώρα δρόμος, αλλά δεν είναι. Κάτι η απόσταση, κάτι οι συνθήκες της ζωής δεν τη βλέπω τόσο συχνά όσο παλιά. Ακόμα και τη μικρή της πιτσιρίκα δεν την έχω ζήσει τόσο όσο τα παιδιά των άλλων φίλων μου.

Μετά την τελευταία δημιουργία λοιπόν και τον ενθουσιασμό για το αποτέλεσμα, έψαχνα αφορμή για να κάνω κάτι παρόμοιο. Και τότε σκέφτηκα ότι για αυτή τη μικρούλα Χαλκιδαία φίλη μου δεν έχω φτιάξει κάτι. Αποστολή λοιπόν ήταν να φτιάξω ένα καδράκι για τη Βικτώρια. Και το έφτιαξα...

...

Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!

Για το δωμάτιο του μικρού Νικόλα

"I 'm so excited and I just can't hide it." 

Ο λόγος του ενθουσιασμού; 

Πρώτον:  η γνωριμία μου με ένα μόλις 48 ημερών πιτσιρίκι. 

Δεύτερον: η ολοκλήρωση της δημιουργίας που θα σας παρουσιάσω σήμερα. 

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως. Η Βαρβάρα (κατά κόσμον Barbie) είναι μια κοπέλα που γνώρισα τα τελευταία χρόνια. Η ζωή της άλλαξε ριζικά σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα... η γνωριμία με τον έρωτα της ζωής της, ο γάμος, η γέννηση ενός μικρού μορφονιού.

Για αυτόν το μορφονιό λοιπόν, που θα πάρει το όνομα Νικόλας του χρόνου, έφτιαξα κατιτίς για το δωμάτιό του. 

Η αρχή έγινε με μία κορνίζα, που έχει βάθος, από το γνωστό σουηδικό πολυκατάστημα. Μετά χρειάστηκε λίγη φαντασία και κάμποση δουλειά. Ιδού το αποτέλεσμα...

 Και ιδού κάποιες λεπτομέρειες...

Winnie the pooh

Γράμματα από τσόχα

Δέντρο από τσόχα και φύλλο μετάλλου

Και επειδή είμαι τόσο ενθουσιασμένη από το αποτέλεσμα, όπως δήλωσα εξαρχής τραγουδώντας το, δείτε το ολόκληρο και άλλη μία φορά.

Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!

Λαμπάδες για αγαπημένα πρόσωπα

Η χαρά της δημιουργίας καλά κρατεί.
Για το λόγο αυτό έφτιαξα μερικές λαμπάδες για αγαπημένα πρόσωπα, όλοι ενήλικες. Όπως και να το κάνουμε και οι ενήλικες θέλουμε τη λαμπάδα μας.

Τα διακοσμητικά μπορούν να γίνουν μετά καρφίτσες, μαγνητάκια για το ψυγείο, στόλισμα για την κουρτίνα ή ό,τι άλλο φανταστείτε.

Δε θα πω ποια είναι η αγαπημένη μου. Σας αφήνω να το μαντέψετε. 

Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!

Καρφίτσα κουκουβάγια

Ο Άγγελος δεν είναι το μοναδικό βαφτιστήρι μας. Ο καλός μου έχει βαφτίσει κι ένα κοριτσάκι στην Κρήτη, τη Μαριχρύσα. Είναι ο ένας από τους δύο νονούς της. Δυστυχώς λόγω απόστασης τη Μαριχρύσα δεν τη βλέπουμε συχνά και το έχουμε μεγάλο βάρος. Το δεσμό του νονού-βαφτιστηριού τον έχουμε κάπως διαφορετικά στο μυαλό μας και με τη Μαριχρύσα δεν είμαστε οι νονοί που θα θέλαμε. Τα δέματα με τα δώρα δεν αναπληρώνουν την απουσία μας και αυτό είναι κάτι που το ξέραμε απ' την αρχή. Ευτυχώς για εκείνη ο άλλος νονός είναι στην Κρήτη και τον βλέπει συχνά. 

Η λαμπάδα της Μαριχρύσας πάει μία χρονιά στον ένα νονό, μία στον άλλο. Φέτος δεν είναι η σειρά μας για λαμπάδα. Θα της στείλουμε όμως το κατιτίς μας μαζί με την αγάπη μας. 

Ανάμεσα σε αυτά που θα λάβει είναι και κάτι ρουχαλάκια. Απλό, λιτό και μοντέρνο σετάκι τζιν φούστας και μπλούζας. Μήπως όμως ήταν πολύ απλό για τη μικρή Κρητικοπούλα; Μάλλον. Η λύση βρέθηκε στις τσόχινες δημιουργίες μου. Μια πολύχρωμη κουκουβάγια ήρθε και κάθισε πάνω στη φούστα και της έδωσε μια πινελιά χρώματος.

 Σίγουρα δεν είναι μεταποίηση - μεταμόρφωση, αλλά προσθήκη ενός μικρού στολιδιού που δίνει μια ανοιξιάτικη νότα. 

Μέχρι την επόμενη ανάρτηση.... καλά να περνάτε!!!

Άγρια λαμπάδα για το άγριο βαφτιστήρι μου

Για τον Άγγελο σας έχω ήδη μιλήσει εδώ. Είναι μια φάτσα που, όταν στραβώνει, έχει πολύ χάζι.

Όταν ξεκίνησα να σκέφτομαι τι λαμπάδα θα πάρω φέτος, το μόνο σίγουρο ήταν ότι δεν ήθελα να του πάρω μία από τις διαφημιζόμενες. Και ακριβές και κακόγουστες και συνήθως με παιχνίδια που θεωρώ ότι θα έπρεπε να έχουν απαγορευτεί, ιδίως αυτές που απευθύνονται σε αγόρια. Άσε που όταν φεύγει το κουτί-υπερπαραγωγή μένει ένα ξερό και άχαρο κερί.

Πέρσι που μπήκα στη διαδικασία να πάρω "λαμπάδα κονσέρβα", παιδεύτηκα πολύ να βρω κάποια, που τουλάχιστον να μην προσβάλλει τη δική μου αισθητική. Τελικά το πιο ανώδυνο για εμένα ήταν μια λαμπάδα με ένα πατίνι του Κεραυνού από το Cars. 

Θα πείτε βέβαια πως στα παιδιά αυτές αρέσουν. Θέλω να πιστεύω ότι κατά βάθος δεν ισχύει αυτό. Στα παιδιά η πλύση εγκεφάλου επιτυγχάνεται με πολύ μεγάλη επιτυχία και η τηλεόραση είναι το πιο δυνατό μέσο για κάτι τέτοιο. Φέτος λοιπόν θα προσπαθήσω να του αλλάξω γνώμη.

Αποστολή ήταν να σκεφτώ μια λαμπάδα που θα αρέσει σε βαφτιστήρι αλλά και νονά. Τη λύση μου την έδωσαν οι μαθητές μου. Μου είπαν ότι κυκλοφόρησε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι "Angry birds" και ότι έχει πολλή πλάκα. Στην ουσία φτιάχνεις μια κατασκευή, βάζεις μέσα τα γνωστά ύπουλα γουρούνια (που έχουν γίνει πράσινα από το κακό τους) και στο τέλος με μια σφεντόνα εκτοξεύεις τα πτηνά σου και διαλύεις ό,τι έχεις φτιάξει. Και μετά πάλι απ' την αρχή.

Τότε μου ήρθε η "φλασιά". Να πάρω το επιτραπέζιο, για να μην παραπονιέται και ο πιτσιρίκος μου ότι δεν έχει παιχνίδι, και να φτιάξω τη λαμπάδα μόνη μου. Και το έκανα...

Τα angry birds είναι και αυτά δημοφιλή στα παιδιά, αλλά απ' την άλλη δεν είναι ανθρωπόμορφα τέρατα με όπλα και υπεράνθρωπες δυνάμεις. Υπολογίζεις γωνία εκτόξευσης και βουρ...
Οι φιγούρες είναι από τσόχα. Το αρχικό σχέδιο ήταν να βάλω όλα τα πουλιά και τα γουρούνια. Θα έπρεπε όμως να πάρω λαμπάδα βάφτισης για να χωρέσουν. Αρκέστηκα λοιπόν στα δύο πιο δημοφιλή.

Έχω τόση αγωνία αν θα του αρέσει!

Τα πρώτα στολίδια

Οι μέρες περνούν και τα Χριστούγεννα είναι προ των πυλών. Επειδή όμως ο χρόνος μου είναι πιεσμένος, δεν έχω καταφέρει ακόμα να στολίσω το σπίτι. Παρόλα αυτά κατάφερα να ξεκλέψω λίγη ώρα και να φτιάξω τα πρώτα χριστουγεννιάτικα στολίδια για φέτος. Και ως συνήθως... έπεται συνέχεια!

 

Όπως είναι φυσικό δε θα μπορούσε να λείπει ο Άγιος Βασίλης



Καλές γιορτές σε όλους!!!!!!!!!!!!!!!!!