Name banner για τη λαμπάδα της Μαριχρύσας

Long time, no see...

Οι αναρτήσεις όλο και αραιώνουν. Η αλήθεια είναι ότι για πολλούς και διάφορους λόγους δεν υπήρχε χρόνος, ούτε και διάθεση για να ασχοληθώ με αυτό το blog. Έλα όμως που φτάνει το Πάσχα (ευτυχώς που υπάρχουν οι γιορτές!) και βρήκα λίγο χρόνο (και διάθεση) να γράψω κάτι.

Η αφορμή ήταν η λαμπάδα για τη βαφτιστήρα. `Εχω ξαναπεί ότι η λαμπάδα πέφτει σε εμάς χρόνο παρά χρόνο, καθώς υπάρχουν και άλλοι νονοί. Φέτος λοιπόν είναι η σειρά μας και αποφασίσαμε να πάρουμε στη μικρή αυτό ακριβώς που ήθελε. Μια "λαμπάδα-κονσέρβα" όπως τις αποκαλώ.

Με βαριά καρδιά και καημό μεγάλο, πήγαμε και αγοράσαμε ένα τεράστιο κουτί, που είχε μέσα ένα κινητό και ένα ρολόι της Minnie καθώς και ένα σκέτο φούξια κερί με ένα κακόγουστο αυτοκόλλητο πάνω. Το υπόλοιπο κουτί... αέρας κοπανιστός.

Πόσο να αντέξω η άμοιρη; Ε, δεν άντεξα και έβαλα το χεράκι μου να μεταμορφώσω το κερί. Έμεινα πιστή στο θέμα και έφτιαξα ένα τσόχινο κρεμαστό banner με το όνομά της. Ιδού...

 Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!

Γούρια για το νέο έτος

Τις καλύτερες αλλαγές του χρόνου τις έχω κάνει μόνη με τον καλό μου πίνοντας κρασάκι, ακούγοντας μουσική και συζητώντας. Το αστείο είναι ότι οι περισσότεροι που με ρωτούσαν πώς πέρασα, μόλις τους έλεγα, με κοιτούσαν με ένα βλέμμα λύπησης και συμπόνοιας. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τις μέρες αυτές πρέπει οπωσδήποτε να είμαστε όλοι μες στην τρελή χαρά, μες στην ενέργεια και πάντα με πολύ κόσμο. Εμένα προσωπικά οι γιορτές με αγχώνουν και με μελαγχολούν λίγο. 

 

Φέτος σχεδιάζαμε να κάνουμε και πάλι το ίδιο. Εμείς το κρασί μας και ο Εν Λευκώ να παίζει swing. Στην πορεία όμως άλλαξαν τα σχέδια και τελικά θα μαζευτούμε σπίτι γονείς και αδέρφια. Σκέφτηκα να ξεκινήσω την προετοιμασία με αυτό που με ευχαριστεί πιο πολύ. Μερικές κατασκευές. Γούρια από τσόχα έτσι ώστε φεύγοντας κάθε οικογένεια να πάρει μαζί και το δώρο της.

 

 

 

  

Ας ελπίσουμε ότι το 2014 θα είναι καλύτερο από το 2013 για όλο τον κόσμο. Να έχουμε υγεία, χαρά και ευτυχία. Ε, δε θα έλεγα όχι και σε περισσότερο χρήμα, αλλά ας μην είμαστε πλεονέκτες.

 

Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!

 

Ανακύκλωση τώρα

Η ανακύκλωση είναι μια συνήθεια που τα τελευταία χρόνια υιοθετούν αρκετοί  Έλληνες. Ας ελπίσουμε ότι η προσπάθεια θα συνεχιστεί και πως θα γίνουν γνωστοί και άλλοι τρόποι επεξεργασίας και εκμετάλλευσης των απορριμάτων μας, όπως για παράδειγμα η κομποστοποίηση, ώστε να μπορέσει κάποια στιγμή και η Ελλάδα να ανταγωνιστεί άλλες χώρες όσον αφορά στη διαχείριση απορριμάτων.

Υπάρχουν βέβαια υλικά που οι λάτρεις των κατασκευών, όπως εγώ, μπορούμε να εκμεταλλευτούμε με διαφορετικό τρόπο.

Εδώ και καιρό στον πάγκο της κουζίνας μου περιφέρονταν καπάκια από γυάλινα βάζα τα οποία ήταν πλέον ακατάλληλα να χρησιμοποιηθούν. Η αλήθεια είναι ότι τα κρατούσα μόνο και μόνο για να πάω να προμηθευτώ νέα ίδιου μεγέθους. Αυτό δεν έγινε ποτέ. Είτε επειδή όταν ανέβαινα στο κέντρο ξεχνούσα να τα πάρω μαζί, είτε επειδή όταν τα έπαιρνα μαζί ξεμυαλιζόμουν στη γύρω περιοχή (βόλτα στο Μοναστηράκι,  καφέ στο Θησείο κ.λ.π.) και δεν προλάβαινα τελικά να πάω στο κατάστημα που τα αγοράζω.

Όταν λοιπόν πήρα την απόφαση ότι δεν πρόκειται ποτέ να το καταφέρω και θα πάω να ψωνίσω ως συνήθως στα τυφλά, μου ήρθε η ιδέα. Να φτιάξω κάτι με αυτά.

Ακολούθησε καταιγισμός ιδεών. Οι επικρατέστερες ήταν τα μαγνητάκια για το ψυγείο και φυσικά τα χριστουγεννιάτικα στολίδια. Επηρεασμένη από το κλίμα των ημερών και τις βιτρίνες των μαγαζιών που δειλά δειλά στολίζονταν αποφάσισα να φτιάξω τα στολίδια.

Τα υλικά απλά:

- τα χαλασμένα καπάκια

- αγαπημένες φωτογραφίες από τα παιδικά μας χρόνια

- ακρυλικά χρώματα

- κόλλα, ψαλίδι, κορδέλα κ.λ.π.

 

Με την κατάλληλη μουσική υπόκρουση...

ξεκίνησε η δημιουργία. Ο πάγκος εργασίας ήταν κάπως έτσι:

 

 

Μετά από πολλές μέρες και άλλες τόσες αναβολές τα στολίδια ολοκληρώθηκαν και μπήκαν επιτέλους στο δέντρο μας:

 

 

 

 

 

Μπορεί να αργήσαμε να στολίσουμε φέτος, το αποτέλεσμα όμως μας ικανοποίησε ιδιαίτερα.

 

Ευτυχισμένες γιορτές σε όλους!

 

Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!

 

 

 

"Κουκουβάγιες στο δέντρο της αγάπης"

 

Η φίλη μου, η Δήμητρα, μια δεσποινίς ετών 11, διοργανώνει με τους συμμαθητές της ένα bazaar στο σχολείο τους. Σκοπός είναι να μαζέψουν χρήματα, ώστε να αγοράσουν χρώματα και να βάψουν την τάξη τους. Τα είδη προς πώληση είναι χριστουγεννιάτικες δημιουργίες από τα χεράκια των παιδιών και των μαμάδων. Είπα κι εγώ να συνεισφέρω με το γνωστό τρόπο και τους έφτιαξα μερικά μπρελόκ.
Τα περισσότερα είναι κουκουβάγιες που είναι και οι αγαπημένες μου.

 

 

 Υπάρχουν και μερικές καρδιές για τους πιο ρομαντικούς!

 

Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!

 

Ημερολόγιο

Σήμερα ξύπνησα με πολύ καλή διάθεση, παρόλο που είναι ένα συννεφιασμένο κυριακάτικο πρωινό. 'Εψαχνα λοιπόν τραγουδάκια με Κυριακή μέσα.

Δεν ήθελα να βάλω το αναμενόμενο - Συννεφιασμένη Κυριακή - γιατί μου φάνηκε στενάχωρο (πού να ήξερα τότε πού θα καταλήξω).

Μετά από την ακρόαση πολλών, άλλων συμπαθητικών και άλλων αδιάφορων, κατέληξα σε κάτι εντελώς άσχετο.

Ο Θηβαίος είναι από τους αγαπημένους μου τραγουδιστές. Θεωρώ ότι η φωνή του είναι μαγική, σε ταξιδεύει. Όσες φορές τον έχω δει ζωντανά έχω εντυπωσιαστεί. Τόση ενέργεια! Τόση αγάπη σε αυτό που κάνει!

 

Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι κι αυτό από τα αγαπημένα μου. Ε, δεν το λες και πολύ εύθυμο.

 

Απολαύστε το παρόλα αυτά!

 

Να περάσετε μια όμορφη συννεφιασμένη Κυριακή και να μη μοιάζει με την καρδιά σας! (Τσιτσάνης speaking)

Στου γυαλού τα βοτσαλάκια

Τον τελευταίο καιρό περνάω πολύ χρόνο με τη μικρή μου ανιψιά, την Ελευθερία. Ανάμεσα σε όλα αυτά που κάνουμε τραγουδάμε κιόλας. Το αγαπημένο μας τραγούδι είναι "Τα καβουράκια". Κάνουμε και γκριμάτσες με τα καβουράκια που κλαίνε και τον κάβουρα που τραβάει τα μαλλιά του. Ψάξαμε και φωτογραφίες να δούμε πώς είναι ο απατημένος κάβουρας.

Και ξαφνικά σε ένα από τα αγαπημένα μου sites βρήκα πατρόν για καβούρι από βελονάκι. Εννοείται ότι το έφτιαξα.

Πήγαμε και στα βοτσαλάκια για φωτογράφιση.

"Πάει ο κάβουρας το βράδυ
βρίσκει το τσαρδί ρημάδι,
ψάχνει για τη φαμελιά του
και τραβάει τα μαλλιά του"

Ας το ακούσουμε από επαγγελματίες...

Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!

Αποστολή πακέτου... Χαλκίδα

Σεπτέμβρης του 1996...

Ναυαρίνου 13Α...

Ημέρα εγγραφών...

Μπαίνω για πρώτη φορά στο αμφιθέατρο και καθώς δεν είμαι και ιδιαίτερα κοινωνικό άτομο κάθομαι στις τελευταίες σειρές, μακριά από τους υπόλοιπους φοιτητές. Ένας κύριος ξεκινά να μας δίνει οδηγίες, για να συμπληρώσουμε τα έγγραφα. 

Κάποιος με σκουντάει και ακούω μια φωνή. Μια κοπέλα, που είχε καθυστερήσει λίγο, με ρωτάει αν έχασε κάτι σημαντικό. Της απαντάω αρνητικά και γυρίζω στη δουλειά μου. 

Μετά από δευτερόλεπτα με ξανασκουντάει και με ρωτάει αν έχω δεύτερο στυλό. "Μα καλά... ήρθε να γραφτεί στο πανεπιστήμιο και δεν έφερε ούτε στυλό;" σκέφτομαι από μέσα μου. Της δίνω το στυλό. 

Μετά από δευτερόλεπτα με ξανασκουντάει. "Μα τι θέλει επιτέλους;" αναρωτιέμαι. 

Για να είμαι ειλικρινής δε θυμάμαι τι ήθελε τότε. Υποσυνείδητα όμως ήθελε να γίνει κομμάτι της ζωής μου. Εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες, μα κατά καιρούς με τόσα πολλά κοινά.  Έτυχε να ζούμε κοντά, έτυχε τα επίθετά μας να είναι κοντά στους καταλόγους και έτσι περάσαμε όλα τα φοιτητικά μας χρόνια μαζί. Και όχι μόνο τα φοιτητικά...

Πριν κάποια χρόνια έκανε έναν πολιτικό γάμο και ήμουν μάρτυρας, άρα κατά κάποιο τρόπο "κουμπαριάσαμε".

Τώρα πια ζει στη Χαλκίδα, που μπορεί να λένε κάποιοι ότι είναι μισή ώρα δρόμος, αλλά δεν είναι. Κάτι η απόσταση, κάτι οι συνθήκες της ζωής δεν τη βλέπω τόσο συχνά όσο παλιά. Ακόμα και τη μικρή της πιτσιρίκα δεν την έχω ζήσει τόσο όσο τα παιδιά των άλλων φίλων μου.

Μετά την τελευταία δημιουργία λοιπόν και τον ενθουσιασμό για το αποτέλεσμα, έψαχνα αφορμή για να κάνω κάτι παρόμοιο. Και τότε σκέφτηκα ότι για αυτή τη μικρούλα Χαλκιδαία φίλη μου δεν έχω φτιάξει κάτι. Αποστολή λοιπόν ήταν να φτιάξω ένα καδράκι για τη Βικτώρια. Και το έφτιαξα...

...

Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!