Τις τελευταίες μέρες το σπίτι μας έχει μετατραπεί σε εργαστήριο. Τσόχες, υφάσματα, κορδέλες, σπάγκοι και διάφορα άλλα υλικά σκορπισμένα παντού. Ακριβώς δίπλα η ηλεκτρική σκούπα που σε τακτά χρονικά διαστήματα ρουφάει ό,τι πέφτει κάτω.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι οι "κλωστές" θερμοκόλλας που βρίσκονται παντού: στον πάγκο, τα ρούχα μου, τα χέρια μου, τα μαλλιά μου. Όποιος έχει χρησιμοποιήσει θερμοκόλλα και είναι τόσο άτσαλος όσο εγώ, μπορεί να καταλάβει τι εννοώ.
Στο τέλος όμως ανάμεσα στο χαμό κάθομαι και θαυμάζω αυτά που φτιάχνω (πάνω απ' όλα μετριόφρων) και μετά τα δείχνω στον καλό μου και περιμένω τον ανάλογο ενθουσιασμό. Η αλήθεια είναι ότι προσπαθεί να δείξει ενθουσιασμένος, αλλά δεν πείθει ιδιαίτερα. Δε λέω... του αρέσουν, αλλά ως άντρας έχει μια πιο συγκρατημένη αντίδραση.
Τέλος πάντων... οι νέες δημιουργίες είναι οι ακόλουθες:
Πάσχα πλησιάζει και βρήκα ευκαιρία για χειροτεχνίες. Τι άλλο; Λαμπάδες βέβαια.
Οι παραπάνω δόθηκαν σήμερα στη δράση "Όλοι μαζί μπορούμε" που διοργανώνει ο ΣΚΑΪ. Σε αρκετά σημεία στην Αθήνα συγκεντρώθηκαν ρούχα, παπούτσια και λαμπάδες για άπορες οικογένειες.
Αυτές είναι για φίλους μου ή μάλλον φίλες μου. Είναι όλες διακοσμημένες με μαγνητάκια για το ψυγείο που έφτιαξα μόνη μου.
Η αλήθεια είναι ότι οι άντρες φίλοι με δυσκολεύουν. Κάτι έχω φτιάξει όμως και γι' αυτούς, αλλά δεν είναι ακόμα προς δημοσίευση.
Φαντάζομαι ότι όποιος έχει επισκεφθεί στο παρελθόν αυτό το blog καταλαβαίνει το νόημα του τίτλου της σημερινής ανάρτησης. Άλλαξε λίγο το περιβάλλον, έγινε πιο minimal και γκρι. Αυτό βέβαια δεν έχει απολύτως κανένα ενδιαφέρον για το ευρύ κοινό. Ενδιαφέρον όμως έχει η εξήγηση της παροιμιώδους αυτής φράσης, που χρησιμοποιούμε όταν κάτι έχει αλλάξει, αλλά στην ουσία παραμένει το ίδιο.
Θα γυρίσουμε λίγο πίσω, στην εποχή της βασιλείας του Όθωνα. Τότε ζούσε στην Αθήνα ο Μανώλης Μπατίνος. Γραφικός τύπος που τριγυρνούσε στην πόλη με κουρελιασμένα ρούχα και αυτοπροσδιοριζόταν ποιητής, ακόμα και φιλόσοφος.
Μια μέρα συνάντησε τυχαία τον Ιωάννη Κωλλέτη και του ζήτησε να βγάλει λόγο στη Βουλή. Ο Κωλλέτης προφανώς δεν τον πήρε στα σοβαρά και του απάντησε πως θα μπορούσε να αγορεύσει με την προϋπόθεση να αλλάξει ρούχα.
Έτσι κι έγινε. Το επόμενο πρωί ο Μανώλης εμφανίστηκε σε κεντρική πλατεία έχοντας αναποδογυρίσει τα ρούχα του και φορώντας το μέσα έξω. Και δεν έμεινε μόνο εκεί. Άρχισε να απαγγέλει το ακόλουθο ποίημα:
"Άλλαξε η Αθήνα όψη,
σαν μαχαίρι δίχως κόψη,
πήρε κάτι απ' την Ευρώπη
και ξεφούσκωσε σαν τόπι.
Άλλαξαν χαζοί και κούφοι
και μας κάναν κλωτσοσκούφι.
Άλλαξε κι ο Μανωλιός
κι εβαλε τα ρούχα του αλλιώς."
Και εγένετο η παροιμία!
Το Μανώλη αυτό τον φαντάζομαι σαν τον Κυρ Αντώνη του Χατζιδάκι. Η εκτέλεση που ακολουθεί είναι από την Ελεωνόρα Ζουγανέλη.
Κάθε φορά που κάνω ένα ξεκαθάρισμα στα συρτάρια ή την ντουλάπα μου, βρίσκω κάτι που το κοιτάζω και λέω στον εαυτό μου:
"Μα τι σκεφτόμουν;"
Μπορεί βέβαια τη στιγμή που το αγόραζα και δεδομένων των τότε συνθηκών να ήταν μια καλή επιλογή. Άλλωστε δε θυμάμαι να έχω αγοράσει ποτέ κάτι που να μην το χρησιμοποίησα ούτε μια φορά. 'Η μάλλον... τώρα που το σκέφτομαι... υπάρχει κάτι. Μια φούστα που επίτηδες την είχα αγοράσει μικρότερη, βάζοντας έτσι στόχο να τη φορέσω όσο το δυνατόν συντομότερα. Εδώ κι αν κολλάει το "Μα τι σκεφτόμουν;"
Σε ένα τέτοιο ξεκαθάρισμα λοιπόν βρήκα κάτι βραχιόλια. Τα είχα αγοράσει τον Οκτώβρη του 2008, αν δεν απατώμαι. Είχα να πάω σε δύο γάμους την ίδια μέρα. Ήταν λοιπόν το αξεσουάρ που θα συμπλήρωνε την εμφάνισή μου. Και τα φόρεσα. Και ήταν και πολύ ωραία. Και μετά δεν τα ξαναφόρεσα ποτέ.
Τα βρήκα παραμελημένα, παραπονεμένα και μαυρισμένα από την αχρηστία. Θα μπορούσα ίσως να τα γυαλίσω, αλλά κοιτάζοντάς τα καλά, αποφάσισα ότι δε μου ταιριάζουν πλέον κι έτσι αποφάσισα να τα αλλάξω.
Κατά καιρούς βλέπω σε βιτρίνες χάρτινα βραχιόλια που μου αρέσουν πολύ. Ιδιαίτερα ζαχαρώνω αυτά που είναι φτιαγμένα από σελίδες κόμικ. Κόμικ βέβαια δεν είχα σπίτι (μόνο κάτι τεύχη του Αστερίξ, που εννοείται ότι δεν τα θυσιάζω για κανέναν λόγο), αλλά είχα βιβλία που ακόμα δεν έχουν βρει το δρόμο τους για το BookCrossing. Ένα από αυτά και συγκεκριμένα ένα με ποιήματα του Καβάφη, έγινε μικρές μικρές λωρίδες και με τη βοήθεια της ατλακόλ έντυσε τα βραχιόλια.
Ανυπομονώ να στεγνώσουν καλά και να τα φορέσω. Ελπίζω μόνο να αντέξουν έτσι, γιατί δε θέλω να τα περάσω λούστρο και να γυαλίζουν. Τα προτιμώ ματ.
Υπάρχουν μέρες που την ώρα που τρως ένα λαχταριστό σνακ, γεμάτη ενοχές παίρνεις την απόφαση: Από αύριο θα εντάξω περισσότερα φρούτα στη διατροφή μου. Αμέσως μετά τρέχεις στο μανάβη, τη λαϊκή -αν είναι η κατάλληλη μέρα- ή ακόμα και το super market και προμηθεύεσαι κιλά από πορτοκάλια, μήλα, αχλάδια και ό,τι άλλο βρεις που να είναι της συγκεκριμένης εποχής.
Την πρώτη μέρα μένεις σταθερή στην απόφασή σου. Τη δεύτερη το ίδιο. Την τρίτη αρχίζει και σου κλείνει το μάτι εκείνο το κριτσίνι που τόσο καλή παρέα κάνει με μια πικάντικη γραβιέρα, αλλά αντιστέκεσαι. Την τέταρτη μέρα το κριτσίνι καλεί ενισχύσεις, μια φέτα ζουμερή γαλοπούλα. Το ξέρεις ότι πρέπει να φανείς σθεναρή και να μην υποχωρήσεις. Τα καταφέρνεις όμως; Μπορεί ναι και μπράβο σου!
Εγώ πάλι όχι. Τα περισσότερα φρούτα τα τρώω επειδή πρέπει. Πάντα είχα το παράπονο, σαν λάτρης των πιο αλμυρών γεύσεων, γιατί η φύση δεν προνόησε για φρούτα με αλμυρή γεύση. Υπάρχουν γλυκά, ξινά, στυφά αλλά αλμυρά; Μάλλον όχι, ή τουλάχιστον εγώ δεν τα έχω ανακαλύψει ακόμα.
Μια τέτοια μέρα λοιπόν αγόρασα κι εγώ πολλά μήλα. Οι μέρες περνούσαν και εμείς τρώγαμε μήλα, όχι όμως με τον ανάλογο ρυθμό, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να χάνουν τη σφριγηλότητά τους. Και όπως λένε και οι γονείς μου "Αν το μήλο είναι φάβα, δεν αξίζει".
Η λύση είναι σχεδόν πάντα η ίδια... γλυκό. Το πιο συνηθισμένο... μηλόπιτα. Ο καλός μου όμως τρώει πολύ συγκεκριμένα γλυκά (βλέπε κυρίως σοκολάτα) και ή θα έτρωγα μόνη μου τη μηλόπιτα (κακή ιδέα) ή θα την πήγαινα στη γλυκατζού μεν, διαβητική δε μητέρα μου (που επίσης ακούγεται πολύ κακή ιδέα) ή θα την πήγαινα στο σχολείο να τη μοιραστώ με γλυκατζήδες συναδέλφους. Έλα όμως που πρόσφατα είχε φέρει κάποιος άλλος μηλόπιτα στο σχολείο! Αποφάσισα λοιπόν να φτιάξω μαρμελάδα, να την αποθηκεύσω και να κάνω τάρτα μήλου στο προσεχές μέλλον (σιγά που θα τη γλίτωναν οι συνάδελφοι).
Η συνταγή απλή από εδώ. Έκανα τη διπλάσια δόση με ανάμικτα κόκκινα και πράσινα μήλα (είπαμε είχα πάρει πολλά). Έκανα και κάποιες αλλαγές, μειώνοντας τη ζάχαρη και αντικαθιστώντας το μεγαλύτερο μέρος με στέβια ειδική για γλυκά (αναλογίας 1:1). Αποστείρωσα γυάλινα βάζα με το γνωστό τρόπο και έτοιμη η μαρμελάδα.
Μπήκε στο ντουλάπι δίπλα σε βάζα μαρμελάδας ροδάκινο, πορτοκάλι ακόμα και τσάτνεϊ κρεμμυδιού περιμένοντας με καρτερία τη σειρά της να χρησιμοποιηθεί ή να γίνει δώρο σε κάποιον συγγενή ή φίλο.
Με τον καλό μου έχουμε κάνει αρκετά ταξίδια στην Ελλάδα. Όχι πολλά, αλλά αρκετά. Συνήθως όταν ένα μέρος μας αρέσει πολύ, το επισκεπτόμαστε ξανά και ξανά. Για παράδειγμα, ένας αγαπημένος καλοκαιρινός προορισμός είναι η Λευκάδα, την οποία έχουμε επισκεφτεί ουκ ολίγες φορές.
Πέρσι βρήκαμε τη "χειμερινή Λευκάδα" της καρδιάς μας και δεν είναι άλλη από την πανέμορφη Καστοριά. Για να είμαι ειλικρινής, ήταν ένας προορισμός που πρότεινε ο καλός μου και εγώ δεν είχα την παραμικρή ιδέα, πέραν της γεωγραφικής της θέσης και των ωρών που θα ήμαστε στο αυτοκίνητο. Γρήγορα ξεπεράστηκαν οι ενδοιασμοί μου και το ταξίδι έγινε.
Δε νομίζω ότι θα μπορούσα να εκφράσω με λόγια την πρώτη μου εντύπωση. Ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος το έχει κάνει με πολύ μεγάλη επιτυχία και γι' αυτό θα δανειστώ τη δική του περιγραφή:
"Καθώς έστριψε το αυτοκίνητο, για μια τελευταία φορά, δεν ακούστηκε τίποτ' άλλο παράμονάχα τούτο: Α!
Βρισκόμαστε στα πόδια της λίμνης Ορεστιάδας, αντίκρυ στην Καστοριά. Κι ο ήλιος κοκκίνιζε περισσότερο τις στέγες των σπιτιών κι έκανε τα ολόστρωτα νερά να φωσφορίζουν. Ο τόπος αυτός δεν είναι μόνο μοναδικός από το Ταίναρο ίσαμε τη Ροδόπη από την άποψη της τοποθεσίας, είναι και αξιαγάπητος για τον πραγματικό του πολιτισμό, ένα πολιτισμό που γίνεται σημαντικότερος εδώ απάνω, ανάμεσα στους ακραίους σταθμούς της χώρας.
Η πρώτη εντύπωση είναι καταπληκτική. Η δεύτερη κάτι περισσότερο: μαγευτική. Ο αναγνώστης μου πρέπει να φανταστεί, αν, φυσικά, δε διαθέτει την προσωπική του εντύπωση, ένα θαυμάσιο κύπελλο ακύμαντων νερών, στεφανωμένο ολόγυρα από γραφικά βουνά, γεμάτα δροσερά χωριουδάκια, τεχνουργημένο εξακόσια μέτρα απάνω από τη θάλασσα. Μια γλώσσα στεριάς που μπαίνει βαθιά μέσα στο κύπελλο τούτο και καταλήγει σε κομψό ανασήκωμα, σ' ένα λόφο πλασμένο για την πιο μακάρια ονειροπόληση. Και στο στενότερο μέρος της γλώσσας αυτής, ανάμεσα στην υπόλοιπη στεριά και στο λόφο, πενήντα μέτρα στο ψηλότερο σημείο της απάνω από τα νερά της λίμνης, χτισμένη μια πολιτεία, που, παρόλο το ξανάνιωμά της, διατηρεί απείραχτο, γνήσιο και γεμάτο πραγματικό περιεχόμενο το μεσαιωνικό χαρακτήρα της."
Χωρίς να το έχουμε οργανώσει, και για την ακρίβεια χωρίς να το ξέρουμε καν, βρεθήκαμε εκεί κατά τη διάρκεια των εορτασμών των Ραγκουτσαρίων. Πρόκειται για καρναβάλια και γιορτάζονται από τις 6 μέχρι τις 8 Ιανουαρίου. Διατελούν αναβίωση των αρχαίων διονυσιακών τελετών και σύμφωνα με τους ντόπιους είναι γιορτή που σκοπό έχει να ξεχαστούν τα προβλήματα της χρονιάς. Η ονομασία Ραγκουτσάρια προέρχεται από το λατινικό rogatores, που σημαίνει ζητιάνοι, αφού μεταμφιεσμένοι βγαίνουν στις γειτονιές -με τη συνοδεία πνευστών, κρουστών και χάλκινων μουσικών οργάνων- και ζητούν από τους νοικοκυραίους να τους δώσουν δώρα, προκειμένου να διώξουν τα κακά πνεύματα. Σ' όλη την πόλη στήνονται υπαίθρια γλέντια με μουσική, χορό, φαγητό και πολύ κρασί.
Μια γεύση από τη μουσική...
Όταν λοιπόν πριν τις γιορτές σκεφτόμασταν πού θα πάμε φέτος, η απόφαση πάρθηκε πολύ εύκολα. Πάλι στην Καστοριά.
Το ίδιο όμορφη, αλλά χιονισμένη. Η λίμνη Ορεστιάδα, παγωμένη σε κάποια σημεία της, γεμάτη αργυροπελεκάνους, πάπιες, χήνες, ερωδιούς, κύκνους, φαλαρίδες και ένα σωρό άλλα εντυπωσιακά πτηνά.
Ο γύρος της χερσονήσου, είτε με ποδήλατο είτε με τα πόδια, είναι η αγαπημένη μου διαδρομή, κάνοντας μια στάση στη Μονή Μαυριώτισσας.
Πραγματικά δεν ξέρω τι άλλο να γράψω για την Καστοριά. Ό,τι και να πω θα είναι λίγο. Καλό θα ήταν ο καθένας να σχηματίσει προσωπική άποψη, αφού επισκεφθεί "την πολιτεία της λίμνης".
Κάθε χρόνο ολοκληρώνουμε το χριστουγεννιάτικο στολισμό μας κρεμώντας έξω από την πόρτα μας ένα στεφάνι που μας έχουν κάνει δώρο. Φέτος όμως ήθελα κάτι διαφορετικό, κάτι που να έχω φτιάξει εγώ .
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα πολλές και ενδιαφέρουσες ιδέες. Περίμενα λοιπόν τη στιγμή που θα έβγαινα στα μαγαζιά να προμηθευτώ τα κατάλληλα υλικά. Έλα όμως που η υπομονή δεν είναι πάντοτε το πιο δυνατό χαρακτηριστικό μου.
Ένα απόγευμα που ήμουν μόνη στο σπίτι αποφάσισα να φτιάξω κάτι με υλικά που υπήρχαν ήδη. Αντί για στεφάνι από φελιζόλ, έκοψα ένα από χαρτόνι. Το τύλιξα με βάτα για να γίνει λίγο πιο φουσκωτό και το έντυσα με λινάτσα που είχε περισσέψει από μια άλλη κατασκευή. Για το επόμενο βήμα χρειαζόμουν μπάλες από φελιζόλ, που δεν είχα. Πήρα παλιές εφημερίδες, τις τσαλάκωσα και τους έδωσα τη μορφή μπάλας. Μετά τις τύλιξα με περισσευούμενα μαλλιά. Μπορεί να μην ήταν ακριβώς τα χρώματα που ήθελα, αλλά αυτά είχα, αυτά χρησιμοποίησα. Κόλλησα και ένα ξύλινο στολιδάκι και το στεφάνι ήταν έτοιμο. Και μ' αρέσει!!!!!!!
