Μαρμελάδα μήλου με κανέλα

Υπάρχουν μέρες που την ώρα που τρως ένα λαχταριστό σνακ, γεμάτη ενοχές παίρνεις την απόφαση: Από αύριο θα εντάξω περισσότερα φρούτα στη διατροφή μου. Αμέσως μετά τρέχεις στο μανάβη, τη λαϊκή -αν είναι η κατάλληλη μέρα- ή ακόμα και το super market  και προμηθεύεσαι κιλά από πορτοκάλια, μήλα, αχλάδια και ό,τι άλλο βρεις που να είναι της συγκεκριμένης εποχής. 

Την πρώτη μέρα μένεις σταθερή στην απόφασή σου. Τη δεύτερη το ίδιο. Την τρίτη αρχίζει και σου κλείνει το μάτι εκείνο το κριτσίνι που τόσο καλή παρέα κάνει με μια πικάντικη γραβιέρα, αλλά αντιστέκεσαι. Την τέταρτη μέρα το κριτσίνι καλεί ενισχύσεις, μια φέτα ζουμερή γαλοπούλα. Το ξέρεις ότι πρέπει να φανείς σθεναρή και να μην υποχωρήσεις. Τα καταφέρνεις όμως; Μπορεί ναι και μπράβο σου! 

Εγώ πάλι όχι. Τα περισσότερα φρούτα τα τρώω επειδή πρέπει. Πάντα είχα το παράπονο, σαν λάτρης των πιο αλμυρών γεύσεων, γιατί η φύση δεν προνόησε για φρούτα με αλμυρή γεύση. Υπάρχουν γλυκά, ξινά, στυφά αλλά αλμυρά; Μάλλον όχι, ή τουλάχιστον εγώ δεν τα έχω ανακαλύψει ακόμα.

Μια τέτοια μέρα λοιπόν αγόρασα κι εγώ πολλά μήλα. Οι μέρες περνούσαν και εμείς τρώγαμε μήλα, όχι όμως με τον ανάλογο ρυθμό, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να χάνουν τη σφριγηλότητά τους. Και όπως λένε και οι γονείς μου "Αν το μήλο είναι φάβα, δεν αξίζει".

Η λύση είναι σχεδόν πάντα η ίδια... γλυκό. Το πιο συνηθισμένο... μηλόπιτα. Ο καλός μου όμως τρώει πολύ συγκεκριμένα γλυκά (βλέπε κυρίως σοκολάτα) και ή θα έτρωγα μόνη μου τη μηλόπιτα (κακή ιδέα) ή θα την πήγαινα στη γλυκατζού μεν, διαβητική δε μητέρα μου (που επίσης ακούγεται πολύ κακή ιδέα) ή θα την πήγαινα στο σχολείο να τη μοιραστώ με γλυκατζήδες συναδέλφους. Έλα όμως που πρόσφατα είχε φέρει κάποιος άλλος μηλόπιτα στο σχολείο! Αποφάσισα λοιπόν να φτιάξω μαρμελάδα, να την αποθηκεύσω και να κάνω τάρτα μήλου στο προσεχές μέλλον (σιγά που θα τη γλίτωναν οι συνάδελφοι). 

Η συνταγή απλή από εδώ. Έκανα τη διπλάσια δόση με ανάμικτα κόκκινα και πράσινα μήλα (είπαμε είχα πάρει πολλά). Έκανα και κάποιες αλλαγές, μειώνοντας τη ζάχαρη και αντικαθιστώντας το μεγαλύτερο μέρος με στέβια ειδική για γλυκά (αναλογίας 1:1). Αποστείρωσα γυάλινα βάζα με το γνωστό τρόπο και έτοιμη η μαρμελάδα.  

Μπήκε στο ντουλάπι δίπλα σε βάζα μαρμελάδας ροδάκινο, πορτοκάλι ακόμα και τσάτνεϊ κρεμμυδιού περιμένοντας με καρτερία τη σειρά της να χρησιμοποιηθεί ή να γίνει δώρο σε κάποιον συγγενή ή φίλο.

Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!

Καστοριά, η αγαπημένη!

Με τον καλό μου έχουμε κάνει αρκετά ταξίδια στην Ελλάδα. Όχι πολλά, αλλά αρκετά. Συνήθως όταν ένα μέρος μας αρέσει πολύ, το επισκεπτόμαστε ξανά και ξανά. Για παράδειγμα, ένας αγαπημένος καλοκαιρινός προορισμός είναι η Λευκάδα, την οποία έχουμε επισκεφτεί ουκ ολίγες φορές. 

Πέρσι βρήκαμε τη "χειμερινή Λευκάδα" της καρδιάς μας και δεν είναι άλλη από την πανέμορφη Καστοριά. Για να είμαι ειλικρινής, ήταν ένας προορισμός που πρότεινε ο καλός μου και εγώ δεν είχα την παραμικρή ιδέα, πέραν της γεωγραφικής της θέσης και των ωρών που θα ήμαστε στο αυτοκίνητο. Γρήγορα ξεπεράστηκαν οι ενδοιασμοί μου και το ταξίδι έγινε. 

Δε νομίζω ότι θα μπορούσα να εκφράσω με λόγια την πρώτη μου εντύπωση. Ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος το έχει κάνει με πολύ μεγάλη επιτυχία και γι' αυτό θα δανειστώ τη δική του περιγραφή:

"Καθώς έστριψε το αυτοκίνητο, για μια τελευταία φορά, δεν ακούστηκε τίποτ' άλλο παράμονάχα τούτο: Α!

Βρισκόμαστε στα πόδια της λίμνης Ορεστιάδας, αντίκρυ στην Καστοριά. Κι ο ήλιος κοκκίνιζε περισσότερο τις στέγες των σπιτιών κι έκανε τα ολόστρωτα νερά να φωσφορίζουν. Ο τόπος αυτός δεν είναι μόνο μοναδικός από το Ταίναρο ίσαμε τη Ροδόπη από την άποψη της τοποθεσίας, είναι και αξιαγάπητος για τον πραγματικό του πολιτισμό, ένα πολιτισμό που γίνεται σημαντικότερος εδώ απάνω, ανάμεσα στους ακραίους σταθμούς της χώρας. 

Η πρώτη εντύπωση είναι καταπληκτική. Η δεύτερη κάτι περισσότερο: μαγευτική. Ο αναγνώστης μου πρέπει να φανταστεί, αν, φυσικά, δε διαθέτει την προσωπική του εντύπωση, ένα θαυμάσιο κύπελλο ακύμαντων νερών, στεφανωμένο ολόγυρα από γραφικά βουνά, γεμάτα δροσερά χωριουδάκια, τεχνουργημένο εξακόσια μέτρα απάνω από τη θάλασσα. Μια γλώσσα στεριάς που μπαίνει βαθιά μέσα στο κύπελλο τούτο και καταλήγει σε κομψό ανασήκωμα, σ' ένα λόφο πλασμένο για την πιο μακάρια ονειροπόληση. Και στο στενότερο μέρος της γλώσσας αυτής, ανάμεσα στην υπόλοιπη στεριά και στο λόφο, πενήντα μέτρα στο ψηλότερο σημείο της απάνω από τα νερά της λίμνης, χτισμένη μια πολιτεία, που, παρόλο το ξανάνιωμά της, διατηρεί απείραχτο, γνήσιο και γεμάτο πραγματικό περιεχόμενο το μεσαιωνικό χαρακτήρα της." 

Χωρίς να το έχουμε οργανώσει, και για την ακρίβεια χωρίς να το ξέρουμε καν, βρεθήκαμε εκεί κατά τη διάρκεια των εορτασμών των Ραγκουτσαρίων. Πρόκειται για καρναβάλια και γιορτάζονται από τις 6 μέχρι τις 8 Ιανουαρίου. Διατελούν αναβίωση των αρχαίων διονυσιακών τελετών και σύμφωνα με τους ντόπιους είναι γιορτή που σκοπό έχει να ξεχαστούν τα προβλήματα της χρονιάς. Η ονομασία Ραγκουτσάρια προέρχεται από το λατινικό rogatores, που σημαίνει ζητιάνοι, αφού μεταμφιεσμένοι βγαίνουν στις γειτονιές -με τη συνοδεία πνευστών, κρουστών και χάλκινων μουσικών οργάνων- και ζητούν από τους νοικοκυραίους να τους δώσουν δώρα, προκειμένου να διώξουν τα κακά πνεύματα. Σ' όλη την πόλη στήνονται υπαίθρια γλέντια με μουσική, χορό, φαγητό και πολύ κρασί.

Μια γεύση από τη μουσική...

Όταν λοιπόν πριν τις γιορτές σκεφτόμασταν πού θα πάμε φέτος, η απόφαση πάρθηκε πολύ εύκολα. Πάλι στην Καστοριά. 

Το ίδιο όμορφη, αλλά χιονισμένη. Η λίμνη Ορεστιάδα, παγωμένη σε κάποια σημεία της, γεμάτη αργυροπελεκάνους, πάπιες, χήνες, ερωδιούς, κύκνους, φαλαρίδες και ένα σωρό άλλα εντυπωσιακά πτηνά.

Ο γύρος της χερσονήσου, είτε με ποδήλατο είτε με τα πόδια, είναι η αγαπημένη μου διαδρομή, κάνοντας μια στάση στη Μονή Μαυριώτισσας. 

Πραγματικά δεν ξέρω τι άλλο να γράψω για την Καστοριά. Ό,τι και να πω θα είναι λίγο. Καλό θα ήταν ο καθένας να σχηματίσει προσωπική άποψη, αφού επισκεφθεί "την πολιτεία της λίμνης".

Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε! 

Το φετινό μας χριστουγεννιάτικο στεφάνι

Κάθε χρόνο ολοκληρώνουμε το χριστουγεννιάτικο στολισμό μας κρεμώντας έξω από την πόρτα μας ένα στεφάνι που μας έχουν κάνει δώρο. Φέτος όμως ήθελα κάτι διαφορετικό, κάτι που να έχω φτιάξει εγώ . 

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα πολλές και ενδιαφέρουσες ιδέες. Περίμενα λοιπόν τη στιγμή που θα έβγαινα στα μαγαζιά να προμηθευτώ τα κατάλληλα υλικά. Έλα όμως που η υπομονή δεν είναι πάντοτε το πιο δυνατό χαρακτηριστικό μου. 

Ένα απόγευμα που ήμουν μόνη στο σπίτι αποφάσισα να φτιάξω κάτι με υλικά που υπήρχαν ήδη. Αντί για στεφάνι από φελιζόλ, έκοψα ένα από χαρτόνι. Το τύλιξα με βάτα για να γίνει λίγο πιο φουσκωτό και το έντυσα με λινάτσα που είχε περισσέψει από μια άλλη κατασκευή. Για το επόμενο βήμα χρειαζόμουν μπάλες από φελιζόλ, που δεν είχα. Πήρα παλιές εφημερίδες, τις τσαλάκωσα και τους έδωσα τη μορφή μπάλας. Μετά τις τύλιξα με περισσευούμενα μαλλιά. Μπορεί να μην ήταν ακριβώς τα χρώματα που ήθελα, αλλά αυτά είχα, αυτά χρησιμοποίησα. Κόλλησα και ένα ξύλινο στολιδάκι και το στεφάνι ήταν έτοιμο. Και μ' αρέσει!!!!!!!

Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!

Chilli pops (???)

Η μικρή μου ανιψιά έκλεισε τα 3 και εννοείται πως το γιορτάσαμε με πάρτι. 

Όπως συνηθίζεται τα τελευταία χρόνια κάθε μικρός καλεσμένος φεύγοντας έπαιρνε και ένα δωράκι. Μαζί με το δωράκι πήρε και ένα γλυκάκι. Ήταν ένα cake pop από τη συνταγή που θα βρείτε εδώ με κάποιες μικρές παραλλαγές. Το πιο ευχάριστο όμως είναι ότι τα φτιάξαμε μαζί με την Ελευθερία. Θεία και ανιψιά εν δράσει. Χαρήκαμε όλοι και πιο πολύ η μικρή μας, που ενθουσιάστηκε και έλεγε σε όλους περήφανη ότι τα έφτιαξε εκείνη με τη Ζωή της (αυτή είμαι εγώ!!!) Μόνο που για κάποιον λόγο δεν τα λέει cake pops,  αλλά chilli pops (?)

Δυστυχώς δεν τράβηξα φωτογραφίες κατά την εκτέλεση, μιας και ο συνδυασμός Ελευθερία και μαγειρική-ζαχαροπλαστική δεν αφήνει πολλά περιθώρια να απομακρυνθείς και να πάρεις φωτογραφική μηχανή στο χέρι. Έχουμε όμως από την ημέρα του πάρτι...

Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!

Τσαντάκι φάκελος

Το τσαντάκι φάκελος είναι αξεσουάρ που μου αρέσει πολύ. Είναι κομψά και θηλυκά αλλά λιγάκι δύσχρηστα, καθώς δε χωράνε πολλά πράγματα. Δεν πειράζει όμως. Συνήθως τα χρησιμοποιώ σε επίσημες και βραδινές εξόδους. Κινητό, ταυτότητα, δίπλωμα, λεφτά, ένα κραγιόν και φύγαμε. 

Πρόσφατα βρήκα στο "Βελονιές και κατινιές" ένα νήμα που έχει μέσα πούλιες. Μη φανταστείτε ότι είναι πολύ φορτωμένο. Είναι τόσες όσες χρειάζονται για να δώσουν μια λάμψη. Το πήρα και έφτιαξα ένα μικρό φάκελο και ένα βραχιόλι για δωράκι. Δε χρησιμοποίησα συγκεκριμένο πατρόν, γιατί δε βρήκα κάποιο που να μου αρέσει ιδιαίτερα. Είδα πολλά, πήρα ιδέες και αυτοσχεδίασα. 

Ελπίζω να αρέσουν στην εορτάζουσα. 

Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!

Empanadas ή αλλιώς αργεντίνικα κρεατοπιτάκια

Μεγάλη μέρα σήμερα για τους ποδοσφαιρόφιλους. Τελικός παγκοσμίου κυπέλλου!

Αν και δεν είμαι ιδιαίτερα φανατική φίλαθλος του ποδοσφαίρου, τολμώ να πω ότι έχω παρακολουθήσει κάποιους αγώνες φέτος. Και δεν εννοώ μόνο της Ελλάδας. Άλλωστε τους αγώνες της Ελλάδας νομίζω ότι τους είδαν όλοι, άντρες γυναίκες, ποδοσφαιρόφιλοι ή μη. Ξεχειλίζει η εθνική υπερηφάνεια σε κάθε γκολ και στις νίκες οι δρόμοι γεμίζουν γαλανόλευκες σημαίες και εκστασιασμένους οπαδούς. Το χειρότερό μου βέβαια είναι οι πανοπλίες και οι περικεφαλαίες, αλλά τι να κάνουμε; Ο καθένας εκφράζεται όπως νομίζει.

Στο σημερινό αγώνα τα πράγματα φαίνονται ξεκάθαρα. Απ' τη μια η Αργεντινή, που σύμφωνα με κάποιους "ειδικούς" αν και έφτασε τελικό, θα μπορούσε να έχει καλύτερη παρουσία σε αυτό το μουντιάλ, και απ' την άλλη η Γερμανία, που μετά από την ιστορική νίκη 1-7 επί της Βραζιλίας θεωρείται φαβορί. Το σίγουρο όμως είναι πως εγώ δε θέλω να νικήσει η Γερμανία για τους δικούς μου λόγους κι ας γίνομαι γραφική.

Επομένως...

¡Vamos Argentina!

Ευκαιρία για μάζωξη η σημερινή βραδιά. Θα πάμε στους κουμπάρους μας να παρακολουθήσουμε όλοι μαζί τον αγώνα. Τα 3/4 της παρέας στηρίζουμε Αργεντινή. Για το υπόλοιπο 1/4 δεν είμαι σίγουρη. Θα δείξει το βράδυ.

Ποδόσφαιρο, κουβέντα, μπύρες και μεζέδες. Για να ταιριάζει στην ημέρα αποφάσισα να φτιάξω empanadas. Στην ουσία πρόκειται για αργεντίνικα κρεατοπιτάκια, διαφορετικά από αυτά που συνηθίζουμε εδώ. Θα έλεγα πως είναι "γλυκοπικάντικα" (αν υπάρχει αυτή η λέξη), καθώς η γέμιση περιέχει λίγη ζάχαρη και σταφίδες. Τη συνταγή θα τη βρείτε εδώ.

Με τη νίκη λοιπόν!

Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!

Μαυροπίνακας

Είναι γνωστό στους περισσότερους φίλους μου: όταν μαθαίνω κάτι καινούριο, μου γίνεται εμμονή.

Εδώ και πολύ καιρό βλέπω σε διάφορα sites και blogs πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις με τη μπογιά μαυροπίνακα. Ενθουσιάστηκα με την ιδέα. Σκεφτόμουν τοίχους ολόκληρους ή ντουλάπια της κουζίνας που θα γράφω με κιμωλία μηνύματα στον καλό μου ή τη λίστα με τα ψώνια. Καθώς όμως το σπίτι είναι με ενοίκιο, δεν προχώρησα σε τόσο δραστικές λύσεις. Άσε που είναι λίγο δύσκολο να πάρεις μαζί στο super market μια τέτοια λίστα. Και επιπλέον δεν ξέρω τι γίνεται με τη σκόνη. Αρκετή έχουμε και χωρίς να χρησιμοποιούμε κιμωλίες.

Αφού προμηθεύτηκα ένα κουτάκι μπογιά από εδώ, αποφάσισα να τη χρησιμοποιήσω σε πιο μικρές επιφάνειες και την πλήρωσαν (προς το παρόν) βαζάκια και μπουκαλάκια. Η διαδικασία είναι πανεύκολη και το αποτέλεσμα μου αρέσει πολύ.

Αρχικά με ταινία φτιάχνουμε το πλαίσιο που θέλουμε να βάψουμε. Κάποια άλλη στιγμή θα μπορούσα να πάρω χάρακα, να μετρήσω αποστάσεις και μετά από υπολογισμούς να δημιουργήσω ισομεγέθη κεντραρισμένα πλαίσια. Κάποια άλλη στιγμή όμως. Σε αυτή τη φάση είναι τόσο μεγάλη η ανυπομονησία μου, που τα πλαίσια δημιουργήθηκαν "με το μάτι".

Στη συνέχεια ξεκινάει το βάψιμο. Συνήθως τέσσερις στρώσεις μπογιάς είναι αρκετές. Αφήνουμε να στεγνώσει καλά η μία στρώση και μετά περνάμε τη δεύτερη κ.ο.κ. φροντίζοντας κάθε φορά να βάφουμε με διαφορετική φορά (μία κάθετα, μία οριζόντια).

Περιμένουμε να στεγνώσει πολύ καλά η μπογιά μέχρι την επόμενη μέρα, αφαιρούμε τις ταινίες και πιάνουμε την κιμωλία...

Όμορφα;

Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!!!